HAWARDENGÛBAS | Leyistik û fêlbaziyên olîgarşiya militarîst-kemalîst

Îro li dinyayê du cureyên politikayê û rêvebirîyê heye. Yek jê polîtîka û rêvebiriya rêk û pêk, yasayî, durist û şeffaf e; ya din jî sîstemên ku ser hîlebaziyê, leyistik û komployan jiyana xwe didomînin. Rejîmên otorîter ne şeffaf in, kar û îşê wan fêlbazî ye. Di van sîsteman de hêzên desthilatdar dikarin hemî xerabiyan bikin, daku ew hertim xwedî gotinê bin û gopal di destê wan de bimîne.

Ev du şêweyê siyasetê û rêvebirîyê, yanî demokrasiya hevdemî û otorîterizm bi temamî beravejî hev in, wekî av û agir.

Bûyerên ku ev nêzîkî salek e li Tirkiyeyê diqewimin, hewce ye di vê çarçoveyê de werin nirxandin. Ev bûyer berhemên sîstemeka otorîter in û herwisa diyardeyên ne demokratbûna rejîma Tirk in. Bûyerên bi vî rengî di sîstemeka demokrat de rûnadin; rûbidin, di demeke herî kurt de tên tehqîqkirin û gunehbarên wan tên cezakirin. Hêzên teşwîqkar yekser tesfîye dikin. Yanî mekanîzma û dezgehên demokrasiyê xwe li hemberê êrîşan diparêzin. Demokrasî bi vî şêweyî bi alîkariya medyayê û civaka sivîl bi riya dadimendiyê berevaniya xwe dike.

Rejîmên demokrat pirsan wisa çareser dibin. Di demokrasiyê de hêzên yasayî rewa ji hev cuda hene. Ew hevdu kontrol dikin, her wisa alîkariya hevdu jî dikin.

Li Tirkiyeyê di eslê xwe de sîstemek demokrat tune. Demokrasiya Tirkan navlêkirinek e, tiştekî bi gotinan e. Lê cudahiyek xwe heye û ev girîng e. Ev cudahî ji rewşa siyasî Rojhilata navîn û dewletên vê herêmê tê. Di muqayesê de relatîvîtetêkî derdikeve pêş me. Dewleta Tirk li goreyî dewletên hêla Kafkasyayê, yên Ereban û Îranê ji derve de sîstemekî „demokrat“ dixuye. Dewletên din sîstemên ne demokrat in. Lê Dewleta Tirk dewleteka dezgehan e, ya kaîde û yasayan e. Ev tişt gelek cara dibe sedem ku yek bi karektera sîstemê bixape. Dezgeh-yasa-hilbijartin, jiber van krîteran li sîstema Tirk pozîtîf tê nêrîn. Ev nirxandin jibo muqayesa bi dewletên cîran re rast e, lê li gor pîvanên demokrasiya rasteqîn şaş e.

Li Tirkiyeyê demokrasî tune, hewldanên demokratbûnê heye û ev jî bi dehan salan e berdewam e. Beşek ji elîta siyasetvan û rewşenbîrên Tirk Tirkiyeyeka demokrat dixwazin.

Li Tirkiyeyê pirsa sereke çi ye? Tirkiye ne sîstemeka yekpare ye, di nav xwe de du serî ye, „du dewlet/du hêz“ heye. Serîyekî, xwe xwedîyê miletê, dewletê û welatî dibîne. Serê din di hilbijartinan de bi îradeya gel dibin rêvebirên dewletê, lê ew nikarin bibin destthilatdar û xwedî gotinê. Li ber çavên „xwediyê dewletê“ ew tenê xizmetkar in. Eger xizmetkar bêjin di demokrasiyan de evên hilbijartî xwedî gotinê ne, wê demê hêzên ne xuyayî li wan digûrgîrin, tofanê bi serê wan re tînin. Dîroka Tirkiyeyê bi van numûneyan tije ye.

Li Tirkiyeyê nuha ba û bahozekî wisa heye. Xwediyê dewletê li AKPê hatine xezebê, agir û afat bi ser wan re dibarînin. Vêca jibo xelkê û dinyayê bixapînin, bi destê qatilekî hakimekî bêguneh kujtin û çendek jî brîndar kirin. Wisa xuyaye, ev xezeb dê berdewam be.

Li Tirkiyeyê rejîmek otorîter û korporatîst heye, îdeolojî û siyaseta vê rejîmê kemalîzm e û stûna wê jî militarîzm e. Karektera korporatîstî ya rejîma kemalîst gelek girîng e. Kilîta têgeha dewleta Tirk ev çar gotin in: Kemalîzm, militarzm, korporatîsm û otorîterism.

Car caran ku hin çete derdikevin meydanê, pîsîtiyên wan aşkere dibin, ev çete jî perçeyek ji hêza korporatîst-kemalîst in. Carekî lê binêrin, ev kes bi eslê xwe leşker, polis, îstixbaratçî û mafyacî ne. Ev xelekekî ji zencîrê ne. Xwedî û zêrevanên sîstemê jî ev in!

Nabe, em serê xwe bi tetîkçiyan û bi maşeyan biêşînin. Sîstem girîng e! Em divê vê sîstemê binasin û berê xwe bidin wê derê. Ev sîstem herî zêde dijminê gelê Kurd û Kurdistanê ye. Tevgera Kurd divê vê baş bizane. Jiber vê rastiyê, heçî bêhna kemalîsmê ji bê û kî ji militarîzmê re çepika lê de, bizanin ku ew dijminên herî mezin yê Kurd û Kurdistanê ye!

29 Gulan 2006