HAWARDENGÛBAS | Li Tirkiyeyê dafikekî nu ya neo-kemalîstan û milîtarîstan

Roja 17ê Gulanê 2006 tirkçiyekî bi navê Alpaslan Aslan li Enqereyê li avayiya Dadgeha Îdarî ya bilind -DANIŞTAY-ê endamên daireya duyemîn ku di civînekî de bûn, gulebaran kir. Yek ji van hakiman hat kuştin, çarê din jî birîndar bûn.

Qatil aboqat e û bi eslê xwe Kurdekî ji hêla Çebexçûrê ye, bavê wî nuha li bajarê Xarpûtê binecîh e. Li gor agahdariyên ku heta nuha ji medyayê re hatiye ragihandin, ev kes yekî tirkçî û dîndar e û peywendiyên wî bi dorberên tarî û çeteyan re heye yên ku van salên dawî ji nav leşker û asayişa Tirkan peyda bûne, an jî hatine birêxistin. Di nav kesên peywandar de navê generalê teqawit Veli Kuçuk derbas dibe ku ev kes di raya giştî de yek ji serkêşê çeteyan tê naskirin. Yek jî bahsa peywendiyên qatil bi lîderekî grûbeka mafyayên ulkucu tê kirin.

Agahdariyên di medyayê helbet mirov hê nikare pê sedî sed piştrast be, lê ku mirov li bûyerê qenc binêre û helwestên hin hêzan baş analîz bike, dikare armancên vê bûyerê kêm zêde fehm bike.

Em dê hewl bidin di çend xalan de vê bûyerê ji aliyê xwe ve hinekî ronî bikin.

- Ev êrîş ji nîşka ve -spontan- derneketiye holê, hinek hêzan vî karî plankirine û armancên wan heye. Dorberên ku peywendiyên qatil bi wan re heye, wek grûbên bi kotrgerailla ve girêdayî tên naskirin. Zabitê ku ji artêşê hatiye avêtin û serkêşiya van grûbê dike, van bûyeran bi rêkxistiye, evê bi navê Muzaffer Tekin duh (20 Gulan 2006) hatiye girtin. Tiştekî balkêş e, hineka (!) vî zilamî kêr kirine û bi birîndarî hatiye girtin. Xuyaye hinek hêzan xwestine wî bikujin, wekî Binbaşi Cem Ersever.

- Ev êrîşana di demekî wisa de destpê kirin ku Serokkomar Ahmet Necdet Sezerê kemalîst, ordî, partiya Ataturk CHP û hin dezgehên dewletê yên di bin serkêşiya kemalîstan de bi hevra kampanyayek li dijî Hikumetê (AKPê) lidarxistine. Her wisa balkêş e, ev cinayet çawa hat bihîstin, kemalîstan û generalan yekser û bi yek dengî wek berpirsiyar Hikumetê gunehbar kirin. Merasima cenaze kirin karekî protesto û rûreşkirina Hikumetê. Di merasima cenaze de êrîşê wezîrên AKPê kirin û bi rêkxistî dirûşmên dijî Serokwezîr û Hikumetê hatin qîrîn. Serfermandar Orgeneral Hilmî Özkök û generalên din tevlê meşê bûn û bi aşkere xelkê teşwîk kirin. Tew Serfermandar got divê ev cure protesto berdewam bin!

Li vê derê divê em pirsa Susurlukê (06.11.1996) bi bîra xwe bînin. Li serê riya qeza Susurlukê qezayekî çêbû, Midûrêkî Asayişê, tirkçiyekî qatil û mahkûm ku qaşo lê dihat gerandin û parlamenterekî asil Kurd di taksiyê de bûn, sê ji rêvingan mirin û parlamenter xidar birîndar bû. Piştî vê qezayê derket meydanê ku ev kes mensûbê çeteyekî di nav dewletê de ne. Piştî vê meseleyê protestoyên sivîl û demokrat destpê kirin. Xelkê lempên xwe ditefandin, ev kar bûbû sembûla protestoyan. Lê çi bû? Şûna ku dewlet van çeteyan derxe holê û wan ceza bike, berê wan protestoyan dan Hikûmeta Necmettin Erbakan û Tansu Çîller. Leşkeran û kemalîstan dixwestin bera Erbakan bidin. Leşkeran bixwe wê demê piştgiriya çalekiyên sivîl dikirin. Heta biserketin û bera Erbakan dan. Erbakan çû, lê meseleya çeteyan dan jibîrkirin.

Îro jî ev tirs heye. Mirov şik û gumanek mezin heye ku ev hakimên Daniştayê bûn qurbaniyên planekî siyasî. Hedef AKPye, Hikûmeta Erdogan e. Kî çi hesaban dike, aliyekî meselê ye, lê wisa xuyaye tefaqa generalan û kemalîstan dixwaze bera Erdogan û partiya wî AKPê bidin. Sala pêş me dê Serokkomar werê hilbijartin. Ew naxwazin ev Meclîs ku piranî di destê AKPê de ye Serokkomar hilbijêre. Tefaqa olîgarşiya kemalîst-miltarîst li dijî prosesa demokratbûnê ye û di doza Kurd de naxwazin ti gavekî bê avêtin. Ew dixwazin statûkoyê biparêzin û hefsar her di destê wan de bimîne.

Armancên neo-kemalîstan û generalan çi ne?

- Parastina statûkoyê yanî berdewamiya rejîma kemalîst, ku bi taybetî inkariya hebûna gelê Kurd û mînorîtetên din dike; yanî hêştina cumhuriyeta Tirkan, ku general û kemalîst xwe wek xwediyê wê dihesibînin.

- Bihêzkirina ordiyê (militarîzmê) û dezgehên kemalîst, her wisa xurtkirina tirkçîtiyê.

- Pêşîlêgirtina reforman ku di çarçoveya berendametiya Yekitiya Ewrûpayê de divê werin cibecihkirin.

- Têkdana tevgera welatparêza bakurê Kurdistanê; terorîzekirin û çavtirsandina civaka Kurd.

- Militarizekirina bakurê Kurdistanê, bi taybetî herêma ser „tixûbên“ Kurdistana azad.

- Bi taybetî jiber pirsa Kerkûkê pêkanîna tehdîtê li ser dewlet û hikumeta Kurdistana azad.

- Dijî prosesa dewletbûna Kurdistanê bi Iranê, Suriyê û Erebên Iraqê re hevbendî û hevxebat

- Pêşhazirî jibo pirsa nakokiya çekên atomî nabeyna Iranê û Amerîkayê.

Bi kin û kurt, hêzên neo-kemalîst (leşker û sivîl) hewl didin li Tirkiyeyê kontrola xwe ya ser dewletê xurt bikin. Ew vî karê xwe wekî helwestekî pêşverû dijî olperestiyê nîşan didin lê ev xapandin e. Armanca wan xurtkirina artêşê û kemalîstan e. Kemalîzm û milîtarîzm destebirakê hev in û du lingê vê rejîmê û statûkoyê ne. Heta li Tirkiyeyê kemalîst û milîtarîst xwedî gotinê bin, ne demokrasiyek rasteqîn tê Tirkiyeyê, ne jî gelê Kurd digîhê azadiya xwe û Kurdistan rizgar dibe.

Tevgera Kurdistanî ya welatparêz hewce ye ti carî nebe hevalbendê rejîma kemalîst. Dibe ku di nav AKPê de hin îslamîstên fanatîk hebin û ji aliyê din ve AKP jî mixabin wek partî di bin tesîra bîr û hizrên Tirkçî de ye û nikare çareseriyekî radîkal ji bo doza Kurdan re bibîne, lê ev jî nabe sedem ku welatperwerên Kurd dijayetiya AKPê bikin û ji bêhemdiya xwe bikevin nav refên kemalîstan. Serê me divê zelal be, em mecbûr in pêşiya xwe bibînin. Çavên me divê ser prosesa dewletbûnê li Kurdistana azad be û pîvan jî ev be. Her karekî Kurdistana azad bixe metirsiyê, Kurdistanî divê li dijî wî karî rawestin. Kemalîst dîn dijminên Kurdan in, AKP ne dostê me ye, lê li ser me hêzeka tehdîtê jî nîne. Em divê dijê kemalîstan bin, ew statûkocî û şovenîst in, hefsarê wan di destê ultranasyonalîstan de ye..

21 Gulan 2006