|
 "Pêþeroja
me di xeterê deye"
Sîyamed Sîpan Ugurlu
04 Pûþper(Hezîran), 2007
Di nava her gelan da ciwan mîna hêza motorîk ango dînemoyê ya civakê û
milletekî tê bi lêv kirin û tê dîtin, xwendevan jî mîna hêza ji civakê re
rêbertiyê û pêþkêþiyê bike tê dîtin. Ciwan, bi taybetî xwendevan pêþeroja
civak û gelan e. Ji bo ku di nava civaka me de kêm xwendevan heye û ciwanên
me di bin bandora çandin biyanî de dimîne mirov dikare bêje ku “Pêþeroja me
di xeterê deye”.
Ji ber ku hebûna gelê kurd li Ewrupa û bi taybetî li Elmanya zêdetire, ezê
di nivîsa xwe yî îro de hewl bidim ku pirsgrêk û xeterên ciwanên me li
Elmanya pêre rû bi rû mayê zelal bikim û ve bêjim. Sedemek din jî, ji ber ku
ez bi xwe li Elmanya dijîm û xwendevanim.
Ewrupa bi giranî Elmanya sîstemek wusa avakiriye ku dixwaze hemû biyanî yan
li ber bayê çanda xwe bixe biguhere û formekê bidê û bike wek xwe, bi
gotinek din dixwaze di ava asîmlebûnê de derbas bikin û bi avên xirêj biþo.
Lê ecêba mezin eve ku Kurdên me bi destê xwe zarokên xwe diþînin ser xeterên
wusa û bi destê xwe di çemên asîmlebûnê de diherikîne.
Lê ji ber ku mirovên temen mezin guhertina wan zahmete, sîstemên welatên
mijara gotinê dest davêje ciwan û zarokên me û dixwaze wan bike alav ji bo
sîstema dewleta xwe.
Gotinek pêþiyên me heye ku dibêje: “Ger tu bixwaze gelekî asîmle, biguhere û
tinebike, dibê tu dest bavêje zarokên wî welatî”. Dest bavêje zarokên wî
welatî ji ber ku zarok nîþan û hêza pêþeroja gelan e.
Wusa xuyaye ku ev welatên mijara gotinê ev þîreta pêþiyên Kurda ji xwe re
kiriye guhar.
Lê ev tenê milekî babeta me yi, aliyê din civaka me yi, ango malbatên me yî
ku li Elmanya dijîn e.
Ku em dibêjin zarokên me pêþeroja me ye, ku em dibêjin zarokên me hebûna me
ye, gelo çima em li pêþeroj û hebûna xwe ewqas kêm xwedî derdikevin, çima em
li ser xwendina wan nasekinin, em çima dihêlin ku bive mîna biyanîyan, bive
mîna Ewrupiyan, çima em vê çanda meyî delal ku dapîrên me bi sedan salan
hewl daye ku biparêze ji wan re navebêjin?!
Komel û Saziyên me cîhê ku em wêneyê xwe têde dibînin û cîhê hevdîtina çand
û hunera me ye, cîhê nasnameya me ye. Lê mixabin gelek malbatên me bi
awayekî din nêzîkî mijarê dibin, dibêjin em zarokên xwe biþînin Komelan an
jî Sazîyek din, ewê zarokên me biþînin serê çîya, bi gotinek din bi tirsê
nêzîkî vê pirsgrêkê dibin. Ji ber vê sedemê zarokên xwe ji hemû tiþtên ji
martî dûr dixin, ji rastiya nasnameya xwe, ji rastiya çand û welatê xwe dûr
dixin.
Lê dema dinerin ku wusa zarokên wan ji destê wan diçin, poþmaniyek bê veger
li wan dibe mêvan, û êdî dem dereng dimîne.
Dibê em tê bigêjin ku ev rastiya biyanîbûnê ye, dema tu li nirxên xwe, li
nasnameya xwe yî siyasî, li rastiya çand û welatê xwe xwedî dernkeve û nede
jîyankirin, mirov nikare pêþiya otoasîmlasyonê bigre û êdî pêþeroja me
dikeve tahlûkê. Mixabin gelek malbatên me vê rastiyê ji ber çavan wunda
dikin û li ber çav nagrin.
Ji bo ji serdeketina van pirsgrêkên jimartî dibê malbatên me têkîlî û
dîyaloga bi zarokên xwe xurtir bike, ji bo zarokên me karibe bi me re derd û
xemên xwe parve bike, ji bo ku zarokên me karibe baweriya xwe bi me bîne.
Girêdayî vê dibê em ji xwe pirsa çima ewqas mirovên ronakbîr û xwendevan ji
nav civaka me derdikeve, bike. Û herwiha dibê em giringîya xwendin ê bi
zarokên xwe bide fahmkirin, dibê em niþanî wan bidin ku gelek bûyerên ku
heta niha hatiye serê me ji rûyê kêm-zanebûn û kêm-xwendiniya me ye.
Zarok û Ciwanên xwendî hiþyarîya wan ji bo welatê wan, ji bo nirxên wan û
pirsgrêkên civaka wan mezintire.
Ku em dibêjin Ciwan û Zarokên me pêþeroja me ye, dibê em wan bi bingeha
zimanê dayikê bi nirxên netewî û rastiya welatê xwe perwerde bikin, ku ne
wusa be, zarok û ciwanên me yê ji destê me here û pêþeroja me yê tarî be û
di xeterê de be…
Hemû mafên nûçe û nivîsên ku destnîþana HAWAR DENGÛBAS
hatiyê danîn ser navê
Hawar Kurdistan Media Group
ya HAWAR DENGÛBAS
e.Beyî destûr naye
bikaranîn.
Binivsîne
|
Biçe Jor
|
